Communiceren met de gekwetste stukjes in jezelf

Communiceren met de gekwetste stukjes in jezelf

De laatste week was best moeilijk. Ik weet niet wat er juist in de lucht hing (een volle maan eclips?) maar het was stevig. In mijn relatie duwde één enkel berichtje de vinger op één van mijn diepste wondes, en ook in het huis zorgde een - ietwat verhitte- discussie ervoor dat ik werd uitgedaagd in wat mijn waarheid echt is en hoe ik die belichaam en uitdraag. Niet meteen de thema's die je op een doorsnee dinsdag op je bord wil krijgen, maar wel de thema's die nodig zijn om te groeien in kracht, in wijsheid en in onvoorwaardelijke aanwezigheid bij jezelf.  

Er is een periode geweest waarin ik compleet onderuit gehaald werd door zulke triggers. Dan werd ik volledig overspoeld door de verlatingsangst die mijn vriend bij mij kan triggeren en stond ik op het punt om ManoMeditatie volledig te laten schieten omdat ik zo onzeker was over "of ik wel wist wat ik aan het doen was". Beide triggers kunnen in mijn ogen herleid worden naar de angst om niet goed genoeg te zijn - om niet goed genoeg te zijn voor mijn vriend en niet goed genoeg te zijn om anderen te begeleiden. 

Een deel van wat mij geholpen heeft in het vinden van die stabiliteit in mezelf draait rond het thuiskomen in het lichaam. Over dat stukje van mijn verhaal schrijf ik hier meer. Een ander deel van het opbouwen van standvastigheid om met triggers om te gaan draait om het bewustzijn creëren rond mijn trauma's en de overtuigingen die daarmee gepaard gaan. De opleidingen die ik ondertussen gevolgd heb rond trauma hebben me specifiek een aantal tools gegeven om deze overtuigingen te zien en deze afgesloten stukken van mezelf opnieuw te integreren. Hoewel ik absoluut geen expert ben, wil ik toch graag met jullie delen hoe dit proces eruit ziet want dat is ook wat me helpt om op een andere manier om te gaan met triggers (zoals die van afgelopen week). 

Ten eerste is het interessant om te weten dat wanneer je een trauma meemaakt (en dit kan van heel klein tot heel groot gaan), dat er stukjes van jezelf worden opgesplitst in een 'traumadeel', een 'overlevingsdeel' en een 'gezond deel'. De eerste twee zijn de stukjes die je dient te leren zien en ontmaskeren om zo als gezond deel terug te integreren. Vaak zijn de overlevingsdelen de patronen waar je heel moeilijk verandering in kan brengen, het zijn gewoontes waarvan je niet weet waar ze vandaan komen of overtuigingen die je heel moeilijk kan loslaten. Soms zijn het net hele duidelijke dingen zoals bepaalde plekken vermijden of bepaalde dingen niet of juist wel doen. 

Hoe kan je hier dan heling in brengen? Wel, door die stukken van jezelf te leren kennen. Door te leren opmerken wanneer je steeds op dezelfde manier reageert en op hetzelfde patroon stuit, en door te leren zien welke overtuigingen of angsten daarachter schuilen. Vaak zijn deze patronen geen probleem tot wanneer ... ze dat wel zijn. Tot wanneer je zelfbewustzijn vergroot en je bepaalde dingen wil veranderen in je leven, tot wanneer je kiest om in je kracht en in je potentieel te komen. Dan begin je op te merken wat er jou allemaal tegenhoudt, welke stemmetjes er in je hoofd opkomen, en hoe moeilijk het blijkt te zijn om anders te handelen dan voorheen. Het is wanneer je kiest om te groeien, te evolueren, en méér van jezelf te ontdekken dat deze stukjes naar boven zullen komen. En dan is het handig dat je weet dat je er geen slaaf van hoeft te zijn...

Wat in mijn geval heel goed werkt om met deze stukjes aan de slag te gaan (en wat een methode is dat heel vaak gebruikt wordt bij traumahealing) is om in communicatie met hen te treden. Hoewel ik geen expert ben in trauma, is dit wel iets waar ik ondertussen al heel wat ervaring in heb: communiceren met de innerlijke wereld. In deze communicatie ga je de stukjes uitnodigen en observeren: waar zitten ze in het lichaam, welke vorm ze hebben, hoe gedragen ze zich en wat hebben zo nodig. Eén van de dingen die vaak gevraagd wordt wanneer je connectie maakt met zo'n stukje is "hoe oud is zij/hij", omdat veel van onze trauma's en geprogrammeerde overtuigingen komen vanuit onze kindertijd (0-7j). Maar soms zijn het ook geïnternaliseerde stemmen van mama, papa of die boze leerkracht op school, of zijn het trauma's van vorige levens die zich aandienen.

Heel vaak willen deze stukjes gewoon gezien worden. Willen ze geliefd worden. Willen ze horen en voelen dat ze niet opnieuw verlaten zullen worden, of willen ze net voelen dat ze vrij mogen zijn en dat het veilig is om zichzelf te zijn. In mijn geval werd afgelopen week het stukje van mij geraakt dat enorm bang is om verlaten te worden (een angst die meerdere oorsprongen heeft), en om vervangen te worden door iemand anders (specifiek in de connectie met mijn vriend). Dat stukje gaat dan soms het omgekeerde doen van wat ze eigenlijk wil, wat verbinding is, en wil de ander dan keihard wegduwen. Tot een paar maanden geleden deed ik dat dan ook echt, dan ging ik me helemaal afsluiten voor hem en liet ik dagen niets van me horen, of ging ik net in de aanval om hem "weg te duwen" en ging ik hem vanalles verwijten, ging ik mijn boosheid op hem projecteren. Stevige rots als dat hij is, bleef hij gewoon staan en keek hij ernaar. En het is ook deze spiegel die me geholpen heeft om dit patroon te kunnen zien, waardoor ik dit stukje van mezelf nu kan plaatsen. Ik kan voelen wanneer zij naar boven komt, en ik weet wat haar tendensen zijn. Hoewel ik het gevoel heb dat ze nog niet volledig geïntegreerd is, is het al een hele stap om haar gewoon te kunnen observeren en niet meer overmand te worden door haar pijn. 

Hetzelfde met het stukje van mij dat zich onzeker of zelfs onwaardig voelt om anderen te begeleiden op hun pad, want "wat weet ik er nu van". De overtuiging dat ik eigenlijk "niets wist" is de afgelopen 2jaar best vaak naar boven gekomen en pas vorige lente kon ik dit stukje zien als een overtuiging dat niét waar was. Daarvoor stond ik eigenlijk nog zodanig in die onzekerheid dat ik deze stem geloofde, en dan liet ik het ook toe dat ze de bovenhand nam omdat ik dacht dat dit wààr was. Hoe meer ik haar leerde kennen, hoe meer ik zag dat dit niet van toepassing was op mezelf en wie ik nu was. Ik kon zien hoe zij een oude stem was, een stem van de kleine ik die goedkeuring en waardering zocht bij de papa. Eens ik dat kon zien, kon ik haar geven wat ze echt nodig had: waardering die van mezelf kwam en de belofte dat ze al goed genoeg was. Dat was voldoende om haar 'macht' over mij te verzachten, en op dit moment komt zij nog maar zelden langs waardoor ik voel dat er een nieuwe stroming kan ontstaan binnen ManoMeditatie.

De reden dat ik dit stuk schrijf is omdat ik wil tonen hoe we geen slaaf dienen te zijn van onze wondes, trauma's of gekwetste stukjes. Net zoals we geen slaaf dienen te zijn van bepaalde overtuigingen of patronen. We hebben letterlijk allemaal de capaciteit om die afgesloten stukken terug te integreren en opnieuw méér van onszelf te worden. Het is maar een kwestie van de keuze te maken om verandering te brengen en het pad te claimen dat voor jou bedoeld is. 

Als je voelt dat er bepaalde patronen zijn die je tegenhouden en je wil hier graag mee in communicatie gaan om te kijken welk stukje van jezelf hieronder ligt, kan je steeds terecht bij mij voor persoonlijke begeleiding. Tijdens de individuele sessies begeleid ik je via innerlijke reizen, opstellingswerk en (energetisch) lichaamswerk naar de gekwetste stukjes van jezelf om op verschillende lagen heling te brengen. Voor een gratis kennismakingsgesprek kan je me bereiken via mail manon@manomeditatie.be of via een berichtje naar +32472820849.

x Manon-Celine