Het helen van de gewonde man in mij

Het helen van de gewonde man in mij

Ik ben eigenlijk niet zo’n fan van de woorden ‘gewond’ of ‘heling’. Vaker wel dan niet impliceren ze dat we nog niet heel zijn, dat er stukjes van ons verloren zijn of gebroken zijn, en verschillende stemmen in mij gaan hier niet mee akkoord. Misschien is het omdat ik zelf een periode heb meegemaakt waar ik meer gebroken was dan ooit, en dat deze woorden me hieraan terug doen denken. Misschien is het omdat ik de andere kant ook al ervaren heb: een diep gevoel van volledig heel te zijn, volledig geliefd, volledig geaccepteerd. In die momenten bestaat ‘heling’ niet want alles is er al, en het is perfect hoe het is. Het gevaar zit hem niet persé in het tweede, maar eerder in mijn eerste reden om deze woorden niet te gebruiken, want door ze niet te willen zien wijs ik ook een deel van mezelf af dat wel degelijk mijn hulp nodig heeft. Niet omdat het gebroken of verloren is, maar omdat het gewond is. Omdat er wel degelijk situaties gebeurd zijn waardoor negatieve gedachte- en actiepatronen ontstaan zijn vanuit pijn, en dat deze patronen het beste zijn wat op dat moment beschikbaar was om met deze pijn om te kunnen gaan. De gewonde stukjes negeren, onderdrukken of afwijzen is dus geen optie – daar zijn we het denk ik wel over eens. Dus laat me je meenemen naar een heel concreet stukje van mezelf dat gewond was en riep om aandacht.

Een pijn die mij pas sinds kort namelijk heel duidelijk geworden is, is de pijn van niet goed genoeg te zijn. Van een stem te ontdekken in mezelf voor wie het ‘nooit goed genoeg zal zijn’. Ik (her)kende die stem niet en werd dan ook overweldigd door de hardheid en het geschreeuw ervan. Het was overduidelijk een man die sprak of een mannelijke energie, en wat ik ook deed, hij bleef maar schreeuwen, hij bleef me neerhalen, en ik bleef mezelf toenijpen wanneer die stem opkwam. Bang dat er waarheid zat in de dingen die hij zei.

Nadat ik vanochtend opnieuw overspoeld werd door zijn oordeel, zijn geschreeuw, en steeds weer diezelfde zin ‘het zal nooit goed genoeg zijn’, wist ik dat ik hier niet onderuit ging komen. Ik moest in gesprek gaan, en een telefoontje met een vriendin bevestigde dit. Zo gezegd zo gedaan, en niet veel later zat ik in meditatiehouding terwijl ik zachtjes naar binnen keerde. Het duurde niet heel lang vooraleer ik bepaalde dingen begon te voelen in mijn lichaam. Het eerste was een groot kruis over mijn borstkas en buik waarvan het middelpunt op mijn solar plexus rustte. Toen ik wat verder keek, kon ik draaien aan dit middelpunt en werd het een soort vierkant slot met een knopje op. Toen ik de knop omdraaide, kwam het slot los uit mijn lichaam en bleek het een enorm zwaard te zijn. Helemaal bebloed haalde ik het zwaard uit mijn solar plexus en zette ik het naast mij neer… Oké, wat nu? Ik besloot om hier gewoon even mee te zitten. Ergens kon ik voelen dat er nog meer was, want vaak zijn zo’n willekeurige beelden een afleiding van dat wat niet gezien wil worden. En na een aantal tellen kreeg ik die bevestiging toen ik de stem opnieuw in mij hoorde. “Dit is bullshit” zei hij deze keer. De toon en de hardheid verklapte dat deze gedachte vanuit hem kwam. In plaats van de stem weg te drukken, ging ik in gesprek. “Ik ben blij van je te horen. Je bent heel aanwezig de laatste tijd en ik vind het niet fijn dat je mij zo beoordeelt, mij zo neerhaalt, en mij doet twijfelen aan mezelf”. Wanneer ik in mijn innerlijke wereld ging kijken ‘waar’ deze stem vandaan kwam, was het van rechts achter me. Het was zo’n gigantisch mannelijk stereotiep cartoon figuur van de autoritaire man; zwarte haren, heel fors gebouwd met dikke buik, een wit hemd, en hij torende boven mij uit. Wanneer hij sprak gebruikte hij agressieve handgebaren en werd zijn gezicht razend rood. Ik vroeg waarom hij zo deed tegen mij, en het enige wat hij als antwoord gaf, was een arm die naar achter wees. Naar een eindeloze rij van mannen, vaders en grootvaders achter hem. Alsof hij zelf ook in hun greep vastzat.

Ik vroeg wat ik kon doen om hem te helpen, wat hij nodig had, maar zijn eerste reactie was “je kan mij niet veranderen, hier is niets aan te doen”. Nadien werd het “ik kan niet anders”, en langzaam begon er zich een beetje zachtheid te tonen. Toen hij opmerkte dat ik die zachtheid kon zien, veranderde hij opnieuw en liet hij een nieuwe kant zien: hij deed dit om mij even hard te laten lijden als hem. “Als ik pijn lijd, zal jij ook pijn lijden” en zijn zachtheid was omgekeerd naar agressiviteit. De pijn doorgeven zodat hij het zelf niet hoeft te voelen... Maar aangezien zijn agressiviteit mij op dit moment niet meer kon raken, zakte hij terug wat meer in mekaar, en toen zag ik het... De messen die allemaal in zijn rug staken. Bloedend, zwaar, en ongelooflijk pijnlijk. Wanneer ik aanstalte maakte om ze eruit te halen en hem te helpen, hield hij me tegen. “Niet doen. Ik weet niet wie ik ben zonder hen, wat zal er van mij overblijven?”. Ik merkte dat hij bang was, bang om te zien wie hij werkelijk was zonder de hardheid, het geschreeuw, het nooit goed genoeg zijn. Bang om echt zijn eigen pad te bewandelen op de manier die hij wilt, want wat als ze gelijk hadden? Wat als de messen terecht waren? Maar tegelijkertijd wist iets in hem dat het tijd was, dat hij klaar was met de onderdrukking en het doorgeven van die pijn. Dus liet hij me de messen eruit halen, één voor één. En terwijl ik de messen uit zijn rug haalde, voelde ik tranen over mijn wangen stromen. Tranen van loslaten en tranen van dit mezelf zolang te hebben aangedaan. Tranen van vrijheid.

Wanneer ik elf messen uit zijn rug had getrokken, zag ik dat hij er nog een paar verborgen hield langs de voorkant van zijn lichaam. Maar ook die moesten eruit, dat wist hij ook. Veertien messen heb ik in het totaal uit zijn lichaam gehaald, en wanneer de laatste eruit was veranderde hij. Het was geen stereotiep, boos cartoon figuur meer maar een naakte jongeman die op de grond lag en die niet anders kon dan mijn hulp aanvaarden om zijn wondes te helen. Hij liet me toe om met mijn handen over zijn rug en borstkas te gaan, en de open wondes veranderden instant in littekens. Zijn energie was helemaal anders – open, kwetsbaar, hernieuwd. Alsof hij voor het eerst zichzelf zag en zo ook de eindeloze mogelijkheden op zijn pad. Wanneer hij naar me keek en tegen me sprak was er geen geschreeuw meer, geen oordeel, geen neerhalen. Er was gewoon dankbaarheid en liefde. Ik mocht in zijn armen rusten en alles was oké.

Als je graag zelf eens wil gaan kijken naar de oorsprong van bepaalde gedachtepatronen of naar jouw connectie met je mannelijke energie, kan je steeds bij mij terecht om je hierin te begeleiden. Kom gerust in contact via het contactformulier of bekijk alvast eens hoe zo'n individuele sessie eruit ziet. Tot snel x