Over alles wat ik graag wil wegstoppen

Over alles wat ik graag wil wegstoppen
Vandaag wil ik gewoon delen met jou. Met jullie. Ik wil delen hoe ik in de afgelopen 2 weken wel 4x gestorven ben en nog steeds moeite heb met het opnieuw tot leven komen. Ik wil delen welke twijfels er in mij aanwezig zijn, welke schaduwen er steeds opnieuw opkomen. En ik wil delen hoe eng het is om vanaf 4/4 officieel in hoofdberoep te starten, want dit laat al mijn onzekerheden aan de alarmbellen trekken...

Ik ben al een tijdje minder aanwezig in mijn business, dat merk ik zelf ook. Ik had een heleboel nieuwe plannen en doelen en structuren om 2022 voluit in te gaan maar het Leven heeft me hier even op mijn plek gezet. Al dat 'geplan' zorgde ervoor dat ik meer en meer controle aan het nemen was, en ook steeds strakker aan die controle begon vast te houden. Dus in februari werd alle controle me afgenomen, en ben ik diep in de vrouwelijke chaos gezakt. Dat voelde eng maar ook ergens heel goed. Ik had die chaos gemist. Maart heeft dan weer het hele andere eind van het spectrum op mijn bord gezet: diepe, diepe nietsheid en stilte. De eerste twee weken waren heerlijk omdat ik eindelijk terug herenigd was met mijn grote liefde. Mijn beloved. Michaël. Ik glimlach als ik zijn naam hier typ. De eerste twee weken van maart waren een intens samenzijn waarbij hij mij ook de vraag gesteld heeft om samen te wonen in een Tiny house (en ik heb hier volmondig 'ja' op gezegd, hoe dat avontuur zich ontvouwt zullen jullie ongetwijfeld ook meekrijgen de komende maanden :p). De tijd die we in februari apart gespendeerd hadden heeft ons allebei wonderen gedaan, zowel in ons eigen proces als in de connectie met elkaar, maar meer daarover een andere keer.

Vanaf 14 maart heb ik eigenlijk plat gelegen, in het gras of in mijn bed. Een diepe vermoeidheid is over me heen gespoeld en is eigenlijk nog steeds niet helemaal weg. Ik heb sessies verplaatst en afspraken geannuleerd want ik kon gewoon helemaal niets meer. Mijn hoofd moest leeg zijn, geluiden kon ik niet uitstaan en te fel licht al evenmin. Mijn ogen deden pijn en alle pogingen die ik ondernam om iets van stroming of beweging in mijn lijf te brengen, faalden. Oké... dan kan ik niets anders dan me er aan overgeven. Allerlei oordeel schoot door me heen, zeker nu ik terug in mijn ouderlijke huis ben in Huldenberg (Limburg heb ik eind februari afgesloten) waar ik zo lang zo diep heb gezeten. De overtuigingen dat ik mezelf helemaal verlies in de emotie, dat ik geen doorzettingsvermogen heb, geen verantwoordelijk kan nemen, en dat ik het niet waard ben om deze onderneming te laten slagen en mijn visie te realiseren, kwamen heel sterk binnen.

Er was ook een andere stem aanwezig, één die maar bleef trekken en duwen aan mijn zelfwaarde. Die me bleef duwen in oude patronen van zelf-sabotage en mezelf klein houden, en die me duwde richting mezelf afsluiten voor het Leven. Ik ken deze stem goed. Het is angst om gezien te worden, en om dan niet goed genoeg te zijn. Het is angst voor mijn eigen Licht, voor mijn open hart. Wat als ik mezelf helemaal toon en open en kies voor Liefde, en ik word dan teleurgesteld... dan breek ik helemaal. Als ik mijn hart open kan het gebroken worden. Als ik mijn Licht toelaat kan ik verbrand worden. Maar het belangrijke met deze uitspraken is de realisatie dat ze niet echt zijn. Dat het overtuigingen zijn vanuit afgescheidenheid, illusie en angst. Het zijn overtuigingen vanuit andere tijden, andere lagen van bewustzijn, en zij gelden niet meer nu. Dat kan ik wel schrijven maar een deel in mij rolt haar ogen en gelooft dit nog niet helemaal. Een deel van mij heeft nog steeds de neiging om zich af te sluiten en heel ver weg te lopen zonder nog achterom te kijken. 

Het is dat deel dat mijn diepste koestering vraagt, mijn meest zachte stem en mijn grootste geduld. Dat stukje dat nog steeds niet helemaal gelooft dat ze hier op aarde veilig is, dat ze gezien mag worden, dat ze goed genoeg is hoe ze is. Als zij achter het stuur zit komt er een muur om mij heen waarbij ik mezelf met iedereen ga vergelijken - en oh wee als iemand anders het beter doet dan mij. Dan is er afgunst, benijd, jaloezie. Dan is er boosheid naar mezelf toe 'waarom sta ik daar nog niet?! Zie je wel dat je het niet verdient! Daar ga jij nooit geraken!'. Allemaal vanuit die kleine ik die zo, zo bang is. 

Ik ben in contact met haar, maar het gaat moeizaam. Ze heeft zo lang al verschillende patronen in mijn lijf gezet die ongelooflijk hardnekkig aanvoelen, en soms word ik er een beetje moedeloos van. Zeker in weken als deze waar ik zelf geen energie heb om eten te maken. Als zij dan opkomt, vraagt het alles van mij om geduldig te zijn, en om niet in boosheid en frustratie te schieten. Soms lukt dat, soms ook niet. En dat is oké. 

Ik sprak aan het begin van deze mail over het sterven de afgelopen weken. Dat is op verschillende manieren en momenten gebeurd, en één van die keren was in een prachtige zweethut in Essen - de eerste zweethut die ik samen met Michaël gedaan heb. Mijn intentie was om opnieuw geboren te worden in verbinding met mijn Licht, en om er niet meer bang van te zijn. Ik ben 26 jaar geleden geboren als een witte magnetische spiegel (volgens de maya astrologie) en voor het eerst voelde ik ook mijn affiniteit met deze totem samen met het verlangen om die zuiverheid en transparantie van een spiegel te claimen. Om de zuiverheid van mijn hart en acties te claimen. Om die zuiverheid van mijn communicatie te claimen. Om de zuiverheid van mijn bestaan te claimen. Dat voelde heel juist maar ergens ook heel eng, want dat betekent dat er niets onzuiver mag en zal achterblijven. Dat ik kies om geen stukje van mij ongezien of ongeliefd te houden. Elk stuk mag gezien worden met volledige transparantie. Geen schaamte meer, geen dingen achterhouden, geen 'doen alsof', mezelf niet beter voordoen dan ik werkelijk ben. Zuiver, transparant en met een open hart, dat is de hergeboorte waar ik voor gekozen heb.

Voor nu voelt dit als voldoende om te delen. Ik ben nog steeds moe maar het voelde goed om deze connectie met jullie aan te gaan en om te laten weten waar ik op dit moment sta. Ik ben van plan om - eens mijn stem terug is en het hoesten gestopt is - binnenkort opnieuw een aantal podcasts op te nemen waar ik graag die zuiverheid van communicatie nog meer belichaam. En waar ik ook heel graag meer deel over mijn bijzondere, soms overspoelende, maar steeds magische connectie met mijn 'echte' aards-engel die zich de komende maanden helemaal op ons Tiny huisje zal storten. 

Als je tot hier hebt meegelezen, dankjewel om me te horen en te lezen. Dankjewel om hier met mij te zijn en me in deze woorden te zien.

Tot snel x